به صعوه تو بود باز را هزار نیاز

بماند از تک و وصفش نگفته ماند اکثر

شهنشها ملکا داورا جهان دارا

زهی ز داوریت در جهان جهان دگر

ز روبه تو بود شیر را هزار خطر

چنان شده است جهان فراخ بر من تنگ

که در بدن نفسم را نمانده راه گذر