لبش خشک و کفش خالی و آهش سرد و چشمش تر

اگر می داشت تا غایت شفیعی کز رحیق او

کند پر ساقیان بزم شاهنشاه را ساغر

درین ملک از خرابیها نمی دیدند چون دریا

به این بعد مسافت چشم آن دارد که خسرو را

ز مدحت گستری گردد به قرب معنوی چاکر

که چون مرغان بی بال و پر از بار دل ویران