وز مدیحش کاروان سالار فکرت می دهد

می رود زین شکرستان تا به خوزستان شکر

وز ثنایش طبع مضمون آفرینش می کند

در تن شخص فصاحت هر زمان جان دگر

کاروانهای جواهر را سر اندر بحر و بر

گر نصیحت می پذیری خیز و در باغ خیال

از زلال نظم کن نخل قلم را بارور