می رود زین شکرستان تا به خوزستان شکر

در تو پوشانند اگر از عیب مردم صد لباس

کی شود پوشیده پیش خاطر او این هنر

کز نی خوش جنبش کلک تو در اوصاف او

وز ثنایش طبع مضمون آفرینش می کند

در تن شخص فصاحت هر زمان جان دگر

وز مدیحش کاروان سالار فکرت می دهد