کی شود پوشیده پیش خاطر او این هنر

آن که در دانستن قدر سخن همتاش نیست

کی معطل می کند او چون توئی را این قدر

در تو پوشانند اگر از عیب مردم صد لباس

کز نی خوش جنبش کلک تو در اوصاف او

می رود زین شکرستان تا به خوزستان شکر

وز ثنایش طبع مضمون آفرینش می کند