منم آن نخل خزان دیده که دارم امروز

در خزان زد به مشام دل من بوی بهار

این رحیق چه قدح بود که بر لب چو رسید

دگر از ذوق نیابد به زبان نام خمار

به بشارات بهار ابدی استبشار

گلشن بخت من است آن که ز اقبال درو

زده صد خرمن گل جوش زهر بوته خار