بر زمین مشک فشان چون شود و عالیه بار

درکشد ناقه مهار از کف او گر نکند

سر تانیث خود اول به ضرورت اظهار

عطر پرورده هوای حرم عالی او

جنبش از باد برد حکمت بی چون بیرون

که مبادا به مشامی کند آن نفخه گذار

ماه کز خیل ذکور است ز غم می کاهد