ماه کز خیل ذکور است ز غم می کاهد

بر زمین مشک فشان چون شود و عالیه بار

جنبش از باد برد حکمت بی چون بیرون

که مبادا به مشامی کند آن نفخه گذار

که ز نامحرمیش نیست در آن حضرت بار

مهر کز سلک اناث است امیدی دارد

که به آئین کنیزان شودش آینه دار