چرخ غدار که بر کینه نهاده ست مدار

از ثریا به ثری برده فرو بخت نگون

مهجه رایت اقبال مرا از ادبار

از ریاض طرب آورده به دشت تعبم

دهر مشکل که ازین پستیم آرد بیرون

دور هیهات کزین ورطه ام آرد به کنار

مگر از زیر و زبر کردن بنیاد غمم