که شد ز اطناب پای خامه افکار

خموش ای دل که از بسیارگوئی

دل نازک دلان می یابد آزار

عنان تاب از ره افکار شو هان

به تنگ آمد ثنا از دست نطقت

دعا نوبت طلب شد دست بردار

درین سطح از پی رسم دوایر