درین سطح از پی رسم دوایر

که شد ز اطناب پای خامه افکار

به تنگ آمد ثنا از دست نطقت

دعا نوبت طلب شد دست بردار

بود تا گردش پرگار در کار

ز امرت هر که در دوران کشد سر

چو پرگارش فلک سازد نگون سار