بود تا گردش پرگار در کار

به تنگ آمد ثنا از دست نطقت

دعا نوبت طلب شد دست بردار

درین سطح از پی رسم دوایر

ز امرت هر که در دوران کشد سر

چو پرگارش فلک سازد نگون سار

بود تا ملک جسم از خسرو روح