ز امرت هر که در دوران کشد سر

دعا نوبت طلب شد دست بردار

درین سطح از پی رسم دوایر

بود تا گردش پرگار در کار

چو پرگارش فلک سازد نگون سار

بود تا ملک جسم از خسرو روح

بود تاسر بر آن اقلیم سردار