ذره گرم شود بر سر شیران شیرک

به مقر خود از آسیب هوا گردد باز

مهره ای کاتش داروش جهاند ز تفک

روبهی را که شود پشت به جمعیت موی

کرده یخ استره چرخ که گردیده از آن

حرف امید بهار از ورق بستان حک

کوه ابدال که از سبزه پژمرده و برف