حرف امید بهار از ورق بستان حک

روبهی را که شود پشت به جمعیت موی

ذره گرم شود بر سر شیران شیرک

کرده یخ استره چرخ که گردیده از آن

کوه ابدال که از سبزه پژمرده و برف

پوستین می کشد آن روز به زیر کپنک

مجمعی ساخته وز قهقهه انداخته اند