مجمعی ساخته وز قهقهه انداخته اند

حرف امید بهار از ورق بستان حک

کوه ابدال که از سبزه پژمرده و برف

پوستین می کشد آن روز به زیر کپنک

هرزه خندان جبل جمله به او طرح خنک

نزهت انگیز هوائی که ز محروسه باغ

کرده بیرون یزک لشگر بردش به کتک