پرواز داده شوق به مرغ شکسته بال

اقبال بین که از پی طی ره وصال

بردمید از آن تن خاکی که جنبشش

صد ساله بعد داشت ز سر حد احتمال

افتاده ای که بود گران جان تر از زمین