افتاده ای که بود گران جان تر از زمین

پرواز داده شوق به مرغ شکسته بال

بردمید از آن تن خاکی که جنبشش

صد ساله بعد داشت ز سر حد احتمال

شوقش به ره فکند شتابان تر از شمال

شد دست چرخ پر شهب از بس که می جهد

در زیر پای خیل بغال آتش از امال