بردمید از آن تن خاکی که جنبشش

اقبال بین که از پی طی ره وصال

پرواز داده شوق به مرغ شکسته بال

صد ساله بعد داشت ز سر حد احتمال

افتاده ای که بود گران جان تر از زمین

شوقش به ره فکند شتابان تر از شمال