شوقش به ره فکند شتابان تر از شمال

بردمید از آن تن خاکی که جنبشش

صد ساله بعد داشت ز سر حد احتمال

افتاده ای که بود گران جان تر از زمین

شد دست چرخ پر شهب از بس که می جهد

در زیر پای خیل بغال آتش از امال

احداث کرده جذبه راه دیار شوق