به معجزش زد و صد ساله ره رساند باد

چو کعبه ایست که از عرش اعظم است اعظم

ز فرش چون ننهد پا به عرش بت شکنی

که بختش از بردوش نبی دهد سلم

زبان ابکم فطری سخن به گوش اصم

به جنب چشمه فیضش سر تفاخر خویش

به جیب جاه فرو برده از حیا زمزم