زبان ابکم فطری سخن به گوش اصم

ز فرش چون ننهد پا به عرش بت شکنی

که بختش از بردوش نبی دهد سلم

به معجزش زد و صد ساله ره رساند باد

به جنب چشمه فیضش سر تفاخر خویش

به جیب جاه فرو برده از حیا زمزم

چه او که دیده امینی که در حریم وصال