که بختش از بردوش نبی دهد سلم

دل حقیر نوازش که جلوه گاه خداست

چو کعبه ایست که از عرش اعظم است اعظم

ز فرش چون ننهد پا به عرش بت شکنی

به معجزش زد و صد ساله ره رساند باد

زبان ابکم فطری سخن به گوش اصم

به جنب چشمه فیضش سر تفاخر خویش