می دهد از ذوالفقار شعله تیغش نشان

وقت فرس تاختن میفکند بر زمین

زلزله انگیزیش غلغله در آسمان

می برد از اژدها افعی رمحش سبق

چون کشش شست او پشت کمان خم کند

جان ز جسد رم کند تیر همان در کمان

لنگر صبر و سکون بگسلد از اضطراب