لنگر صبر و سکون بگسلد از اضطراب

می دهد از ذوالفقار شعله تیغش نشان

چون کشش شست او پشت کمان خم کند

جان ز جسد رم کند تیر همان در کمان

گوی زمین در کفش بیند اگر صولجان

روز مصافش کند حلقه زه گیر را

کوچه راه گریز پیل بزرگ استخوان