گوی زمین در کفش بیند اگر صولجان

چون کشش شست او پشت کمان خم کند

جان ز جسد رم کند تیر همان در کمان

لنگر صبر و سکون بگسلد از اضطراب

روز مصافش کند حلقه زه گیر را

کوچه راه گریز پیل بزرگ استخوان

خصم به قدر الم گر بخروشد شود