جان ز جسد رم کند تیر همان در کمان

می برد از اژدها افعی رمحش سبق

می دهد از ذوالفقار شعله تیغش نشان

چون کشش شست او پشت کمان خم کند

لنگر صبر و سکون بگسلد از اضطراب

گوی زمین در کفش بیند اگر صولجان

روز مصافش کند حلقه زه گیر را