بر زبر چار سم کرده سبک خشکیش

گرد جهان گر بود در عقب او دوان

در ره باریک کرد پویه او بی رواج

کار رسن با زر ابر زیر ریسمان

از ره او گاه گاه نیم بلالی عیان

چون شده آن تیز گام هم تک باد صبا

یافته حسن زمین کام صبا را گران