گرد جهان گر بود در عقب او دوان

با کفل همچو کوه دانه تسبیح را

رشته شود وقت کار آن فرس کاروان

باد ز پس ماندگی پیش فتد هم گهی

در ره باریک کرد پویه او بی رواج

کار رسن با زر ابر زیر ریسمان

بر زبر چار سم کرده سبک خشکیش