در ره باریک کرد پویه او بی رواج

رشته شود وقت کار آن فرس کاروان

باد ز پس ماندگی پیش فتد هم گهی

گرد جهان گر بود در عقب او دوان

کار رسن با زر ابر زیر ریسمان

بر زبر چار سم کرده سبک خشکیش

از ره او گاه گاه نیم بلالی عیان