صبح دولت می دمد برخیز زین خواب گران

باز شد چشم جهان ای بخت خواب آلودهان

بالش زیر سرت کان مانده از اصحاب کهف

مالشی ده چشم غفلت را و سر بردار از آن

اسب چوبین پای امیدت که نقش عرصه بود