اسب چوبین پای امیدت که نقش عرصه بود

صبح دولت می دمد برخیز زین خواب گران

بالش زیر سرت کان مانده از اصحاب کهف

مالشی ده چشم غفلت را و سر بردار از آن

تمشیت فرمای دهر از تقویت کردش روان

بهر دفع ظلمت ادبار از ضعف امید

ماه می جستی ز اقبال آفتابی شد عیان