مالشی ده چشم غفلت را و سر بردار از آن

باز شد چشم جهان ای بخت خواب آلودهان

صبح دولت می دمد برخیز زین خواب گران

بالش زیر سرت کان مانده از اصحاب کهف

اسب چوبین پای امیدت که نقش عرصه بود

تمشیت فرمای دهر از تقویت کردش روان

بهر دفع ظلمت ادبار از ضعف امید