تمشیت فرمای دهر از تقویت کردش روان

بالش زیر سرت کان مانده از اصحاب کهف

مالشی ده چشم غفلت را و سر بردار از آن

اسب چوبین پای امیدت که نقش عرصه بود

بهر دفع ظلمت ادبار از ضعف امید

ماه می جستی ز اقبال آفتابی شد عیان

از گشاد بی محل تیر تو در صید مراد