شد برون تاب غریب از رشته باریک جان

بزم عشرت گرم گردید از شراب بی خمار

باغ دولت سبز گردید از بهار بی خزان

چرخ کجرو از جفا برگشت و زیر گشتنش

از زبان هاتفی دوشم به گوش دل رسید

کی ز بار غصه کم جنبش تر از کوه گران

خیز و عازم شو در استقبال اقبال ابد