گوی زر از سپهر رباید به صولجان

خورشید نو طلوع جهانگیر کامکار

جمشید نوظهور جوانبخت کامران

چابک سوار عرصه دولت که صولتش

ضغیم شکار بیشه صولت که هیبتش

خالی کند هزار اسد را جسد ز جان

در یک زمان بسیط زمین پر شود ز سر