خالی کند هزار اسد را جسد ز جان

چابک سوار عرصه دولت که صولتش

گوی زر از سپهر رباید به صولجان

ضغیم شکار بیشه صولت که هیبتش

در یک زمان بسیط زمین پر شود ز سر

چون تیغ خویش را کند آن سرور امتحان

از صدر زین هزار سوار افکند به خاک