در یک زمان بسیط زمین پر شود ز سر

گوی زر از سپهر رباید به صولجان

ضغیم شکار بیشه صولت که هیبتش

خالی کند هزار اسد را جسد ز جان

چون تیغ خویش را کند آن سرور امتحان

از صدر زین هزار سوار افکند به خاک

در دست او اشاره ای از ابروی کمان