برون نکرده به او داشت در میان پیمان

چو او نهاد قدم در کنار دایه دهر

زمانه گفت که دولت نمی رود ز میان

خلافت ابدی دست از آستین ازل

شه نشاط طلب گو به عیش کوش که هست

سوار چابک پرخاش جوی در میدان

چو او به حرب درآید عدوی بی دل و دین