سوار چابک پرخاش جوی در میدان

خلافت ابدی دست از آستین ازل

برون نکرده به او داشت در میان پیمان

شه نشاط طلب گو به عیش کوش که هست

چو او به حرب درآید عدوی بی دل و دین

ز هر چه هست براند نخست از سر و جان

شود ز شعله تیغش هوای حرب چو گرم