فتد چو گوی فلک از مهابتش بشتاب

به کام اوست ز خضرت بهار دور خزان

نعال توسن او را قرینه نتوان یافت

مگر کنند بهم چار آفتاب قران

اگر حواله بگوی زمین کند چوگان

بیک نگه کندش زهره بی مبالغه چاک

به زهر چشم اگر بنگرد به شیر ژیان