خاک میدان را به خون از بس که می سازد عجین

ابر اگر بردارد از دریای استیلاش آب

شیر برفین برکند گوش از سر شیر عرین

نیست چندان خاک کز ماتم کند خصمش به سر

جان فدای او که در هر ضربت تارک شکافت

آفرین بر دست و تیغش می کند جان آفرین

آفتاب از بیم سر بر نارد از جیب افق