آفرین بر دست و تیغش می کند جان آفرین

نیست چندان خاک کز ماتم کند خصمش به سر

خاک میدان را به خون از بس که می سازد عجین

جان فدای او که در هر ضربت تارک شکافت

آفتاب از بیم سر بر نارد از جیب افق

صبح اگر گیرد به دست آن شاه صفدر تیغ کین

آسیاهائی به خون آورده در گردش که حق