آمد اینک مطلعی از پی که روئی تازه دید

گر نبودی حال عالم زین بدی بودی تباه

داده بود از جای او گردون به دیگر داوری

حال مانده سر به زیر از انفعال آن گناه

از صفایش دل هویدا همچو نور صبح گاه

می نویسد زود کلک منهیان در مدح شاه

سوی مردم لیس فی الافاق سلطان سواه