داده بود از جای او گردون به دیگر داوری

کاندران اهل جهان را سوی مه گم بوده راه

باشد احوال نجوم اما همایون سایه اش

گر نبودی حال عالم زین بدی بودی تباه

حال مانده سر به زیر از انفعال آن گناه

آمد اینک مطلعی از پی که روئی تازه دید

از صفایش دل هویدا همچو نور صبح گاه