چون سلیمان جلیلی که اگر مور ذلیل

پا به آن سوی جهات است ز بی پایانی

قصر جاه تو چنان ساخت که خالی نشود

بی زوالی که شد این دار فنا را بانی

یابد از تربیتت بهره کند ثعبانی

ضعفا را چو کند تقویتت جان در تن

ذره خورشید شود قطره کند عمانی