پا به آن سوی جهات است ز بی پایانی

شرفه غرفه تحتانی قصرت دارد

طعنه بر کنگر این منظره فوقانی

کبریای تو محیطی است که پایانش را

قصر جاه تو چنان ساخت که خالی نشود

بی زوالی که شد این دار فنا را بانی

چون سلیمان جلیلی که اگر مور ذلیل