کبریای تو محیطی است که پایانش را

قسمی از پادشهی حاجبی و دربانی

شرفه غرفه تحتانی قصرت دارد

طعنه بر کنگر این منظره فوقانی

پا به آن سوی جهات است ز بی پایانی

قصر جاه تو چنان ساخت که خالی نشود

بی زوالی که شد این دار فنا را بانی