بی زوالی که شد این دار فنا را بانی

کبریای تو محیطی است که پایانش را

پا به آن سوی جهات است ز بی پایانی

قصر جاه تو چنان ساخت که خالی نشود

چون سلیمان جلیلی که اگر مور ذلیل

یابد از تربیتت بهره کند ثعبانی

ضعفا را چو کند تقویتت جان در تن