در محیط غضبت پیکری لنگر خصم

جلد فرسوده کند بر جسدش خفتانی

وانکه حفظش نکنی گر بود الماس لباس

بر تنش غنچه بی خار کند پیکانی

کشتی نیست که آخر نشود طوفانی

خون دشمن شده در شیشه تن صاف و به جاست

که کند خنجر خون خوار تو را مهمانی